วันพฤหัสบดีที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2558

บท2

เพิร์ลล้มตัวลงนอนบนรถม้าที่เขาจ้างเพื่อดินทางไปเมืองแอสดีเซีย ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้เมื่อเช้ากับแอตลาส ทำให้เขาฟุบหลับลงแทบจะทันทีหลังจากรถม้าออกเดินทาง

ความฝันของเพิร์ลสมจริงมากเกินไป

ในความฝันเพิร์ลกำลังต่อสู้กับคนๆนึงที่ท่าทางจะเป็นนักดาบมีฝีมือดี ชุดที่ใส่เป็นชุดหนังพิเศษทำจากหนังมังกร มีความแข็งแรงสูง แต่เบามาก เหมาะกับนักดาบที่ต้องการความเร็ว และมีการป้องกันสูงที่มาเสริมจุดด้อยของนักดาบที่เน้นความเร็ว เรียกได้ว่าเป็นชุดที่สมบูรณ์แบบ

ดาบของเขาทำมาจากแร่พิเศษที่หาได้ยาก ถูกตีขึ้นด้วยช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดในทวีปนอร์ส ความแข็งแกร่งและสง่างามของดาบเล่มนี้ ผสมกันได้อย่างลงตัว

ส่วนเพิร์ลนัันใช้เพียงดาบระดับกลาง หากเทียบกับดาบของคู่ค่อสู้แล้วเหมือนเป็นเพียงดาบของเล่น แต่ก็ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้แล้วในเมืองนี้ และดาบเล่มนี้ก็เป็นดาบที่เขากำลังใช้อยู่ในปัจจุบัน

ชุดที่เพิร์ลใส่เป็นชุดเดียวกับที่ใส่อยู่ตอนนี้ ซึ่งเป็นชุดกันหนาว จากการเดินทางไปเมืองแอสดีเซีย

เหตุการณ์ในความฝันนั้นสมจริงมาก และเหตุการณ์นี้เหมือนเพิร์ลจะเคยผ่านมันมาแล้ว แต่เขาจำไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน แต่เขามั่นใจว่าเคยประดาบกับคนๆนี้มาก่อน วิถีดาบของนักรบคนนี้ช่างคุ้นเคยเสียจริงๆ

"ว่าไงเพิร์ลจำชั้นได้หรือเปล่า" เสียงของนักรบเปล่งออกมา เขาที่เป็นผู้มองนั้นได้ยินอย่างชัดเจน

"แน่นอน นายคือ ไดมอนด์ จักพรรดิดาบ ทำไมชั้นจะไม่รู้" เพิร์ลในความฝันพุ่งเข้าหาไดมอนด์อย่างไม่รอช้า เมื่อเขาสังเกตุเห็นช่องว่างที่ศัตรูเผยออกมา

เคร้ง! เสียงเหล็กกระทบกันของดาบทั้งสองฝ่ายดังก้องกังวาน

ไดมอนด์มองออกว่าเพิร์ลจะทำอะไร เขาปัดการโจมตีของเพิร์ล และสวนกลับด้วยมือซ้ายที่ว่างอยู่ ออกหมัดเข้าหาท้องของเพิร์ล
แต่เพิร์ลกระโดดถอยหลังเสียก่อน ถือว่าหลับอย่างฉิวเฉียด และกลับไปตั้งหลักอีกครั้ง

"นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เพิร์ล นายจะวนเวียนมาให้ชั้นฆ่าอีกกี่รอบ? หึหึหึ"
ไดมอนด์พูดบางอย่างที่เพิร์ล(ผู้มอง)ไม่เข้าใจ

"จนกว่านายจะตาย" เพิร์ลพุ่งเข้าไปหาไดมอนด์อีกครั้ง
"ไม่ได้เข้าใจอะไรเลย นายต่างหากที่ต้องตาย" พุ่งตัวไปหาเพิร์ล

ในขณะที่ดาบทั้งสองกำลังจะกระทบกัน เพิร์ลเห็นแววตาของไดมอนด์ ไดมอนด์กำลังกังวลอะไรบางอย่าง เขาไม่แน่ใจว่าจักพรรดิดาบจะมีอะไรให้กังวล

อย่างไรก็ตาม ดาบของเพิร์ลมาถึงขีดจำกัด ด้วยระดับดาบที่ต่างกันเกินไป ดาบของเพิร์ลแตกร้าว และหักในที่สุด

ดาบของไดมอนด์จ่ออยู่ที่คอของเพิร์ล

"เมื่อไหร่นายจะตัดใจซะที ยอมรับความจริงซะ" ไดมอนด์บอกเพิร์ล
"ฆ่าฉันไปก็เท่านั้น ฉันจะกลับมาแก้แค้นแกใหม่"
เพิร์ลตอบอย่างไม่กลัวตาย ทำให้ไดมอนด์โกรธมาก

"หุบปากซะ!" ไดมอนด์ออกแรงส่งดาบฝังเข้าไปในคอของเพิร์ล
ภาพก็ตัดไป...

"!!!!" เพิร์ลสะดุ้งตื่น เหงื่อไหลโชกทัังตัว เพิร์ลตื่นตลึงกับความฝันที่ฝันไป เขาถูกฆ่าโดยจักพรรดิดาบ
เรื่องสงสัยเกิดขึ้นมากมาย ทั้งจักพรรดิดาบทำไมต้องจ้องเอาชีวิตเขา ประโยคที่สนทนากันนั้นเพิร์ลไม่เข้าใจเลย

คนคุมม้าที่เข้าจ้างวานมาก็ดังขึ้น ทำให้เพิร์ลหยุดความคิดฟุ้งซ้านไปได้
"คุณลูกค้าครับ เราจะพักกันที่นี้จุดพักระหว่างไปเมืองทางเหนือ"
คุณลุงเจ้าของรถม้าบอกด้วยความจริงใจ เพราะการเดินทางในตอนกลางคืนนั้นอันตรายอย่างมาก

แต่เจ้าเมืองของเกรเฟเทียมองเห็นความสำคัญตรงนี้ จึงสร้างจุดพักไว้ เพื่อให้การเดินทางระหว่างไปกลับเมืองแอสดีเซียมีความปลอดภัย โดยจุดพักนี้มีทหารคอยเฝ้ายามตลอดเวลา ดังนั้นจึงวางใจได้

จุดพักนี้เป็นเสมือนหมู่บ้านเล็กๆมีอาคารเพียงไม่กี่หลัง มีร้านเปิดขายของจำเป็นทั้วๆไป อย่างน้ำยารักษาชีวิต หรืออาวุธที่ใช้แก้ขัดไปก่อนในกรณีที่อาวุธหลักใช้การไม่ได้ มีโรงแรมตั้งอยู่ใกล้ๆกับที่ัพักรถม้า และเพิร์ลจะนอนที่นั่นคืนนี้

เนื่องจากเพิร์ลนอนหลับมาแล้วบนรถม้าจึงไม่ได้เพลียอะไรมากนัก เขาเดินดูร้านค้าต่างๆซักพัก ก็กลับมาที่บาร์ในอาคารโรงแรม ซึ่งเป็นศูนย์รวมของนักเดินทางในจุดพักนี้ เขาคิดว่าจะลองหาข้อมูลเกี่ยวกับเมืองแอสดีเซียดูว่าเกิดอะไรขึ้น

"น้องชายเป็นคนรับภารกิจนั้นมางั้นเหรอ" ในที่สุดเพิร์ลก็ถามถูกคนเสียที หลังจากถามคนนั้นคนนี้มาหลายคน

"ใช่ครับ เห็นว่าภารกิจนี้ได้เงินเยอะดี และศัตรูเป็นเพียงก๊อบลิน ไม่น่าจะยาก ถึงจะบอกว่าเป็นระดับA ก็ตาม" เพิร์ลตอบเขาไป ใช่ก๊อบลินเป็นเพียบปีศาจที่อ่อนแอตัวนึง เขาเคยสู้กับก๊อบลินมามากแล้ว ดังนั้นเรียกได้ว่าสบาย และอีกอย่างที่มันเผ็นระดับ A เพราะก๊อบลินมักจะอยู่กับเป็นฝูง ดังนั้นปัญหาจะอยู่ที่จำนวน แต่ก็แก้ไขได้ด้วยเวลา เขาจึงวางแผนจะมาที่นี่หนึ่งถึงสองอาทิตย์

ชายคนนั้นอึ้งไปซักพัก ไม่นึกว่าจะมีคนรับภารกิจที่อันตรายแบบนี้มา

"นี่น้องชาย ฟังนะ ที่เขาเขียนเป็นภารกิจระดับ A นั้นโกหก เพราะความจริงนี่มันเป็นภารกิจระดับ S ต่างหาก"
ชายคนนั้นบอกความจริงให้เพิร์ลฟัง

"หมายความว่ายังไงครับ" เพิร์ลไม่เข้าใจ เพราะจากที่เพิร์ลคิดก็ไม่ได้ยากถึงขนาดเป็นภารกิจระดับAด้วยซ้ำ

"คืออย่างงี้ พี่รู้จักกับเจ้าของภารกิจเป็นการส่วนตัวน่ะ ท่านเป็นคนที่ใจดีมากในเมืองแอสดีเซีย  และเรื่องของเรื่องคือ ที่เขาให้สมาคมกิลด์ประกาศว่าเป็นระดับA นั้นเพราะกลัวจะไม่มีคนมาทำภารกิจนี้น่ะสิ"
ชายคนนี้อธิบายยาว แต่เพิร์ลก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่า จะทำอย่างนั้นไปทำไม

"เมื่อประมาณเดือนก่อน ก๊อบลินแถวๆเมืองนั้นได้แข็งแกร่งขึ้นอย่างประหลาด ชาวเมืองที่แข็งแกร่งที่สุดยังต่อสู้ได้อย่างลำบาก ก๊อบลินพวกนี้มาบุกเมืองและปล้นอยู่บ่อยๆ"
เขาอธิบายต่อ

"แต่ว่าพวกเราก็ไม่อยากส่งเรื่องไปให้สมาคมกิลด์จัดหาคนมาจัดการ เพราะนี่เป็นปัญหาของพวกเรา"

"อ้าว แล้วที่ผมได้ภารกิจนี่มาจากสมาคมกิลด์ได้ยังไง" เพิร์ลขัดเมื่อพบว่าขัดแย้งกับความจริงของเขา

"พี่ยังพูดไม่จบ ชาวเมืองอย่างพวกเราก็สามารถจัดการกับปัญหาตรงนี้ได้ การป้องกันอะไรก็ต้องจัดทำให้มันมีประสิทธิภาพมากขึ้น ทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่ปัญหาก็เกิด เพราะว่าพวกก๊อบลินนั้นจับตัวลูกสาวของเจ้านายของพี่ไป"

"หา ว่ายังไงนะ!" เพิร์ลตกใจ กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปเสียแล้ว เพราะว่าภารกิจของเขาที่เข้าใจนั้นไม่ง่ายอีกแล้ว และต้องเร่งรีบด้วยเพราะมีคนที่ต้องไปช่วย

"การจะจัดการกับพวกก๊อบลินนี้จากการประเมินของหน่วยทหารของเมืองเรานั้นต้องใช้คนเยอะมากในการถล่มรังของมัน ซึ่งทางเราได้ส่งเรื่องไปยังเมืองหลวงแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ช่วย โดยให้เหตุผลว่า จะให้ยกกองทัพไปเพื่อช่วยชีวิตคนที่ไม่สำคัญคนๆเดียวได้ยังไง และพวกเขาก็ไม่ติดต่อมาอีก"

"เจ้านายพี่ก็เลยส่งเป็นภารกิจแทน โดยให้เงินรางวัลสูงมากๆ เพื่อดึงดูดให้นักผจญภัยมาเข้าร่วมเยอะๆ แต่มันก็ยังไม่พอ เจ้านายจึงส่งพี่มาอีกหนึ่งแรงเพื่อหาคนมาร่วมให้ได้มากที่สุด"

ในใจของเพิร์ลนั้นเขาอยากจะทิ้งภารกิจนี้ไว้และหนีกลับบ้าน เพราะมันยากเกินไป ก๊อบลินแข็งแกร่งขึ้น แถมยังต้องช่วยคนอีก การจะช่วยคนที่ถูกก๊อบลินจับตัวไปนั้น จะต้องถล่มรังของพวกมัน เพราะไม่สามารถลักลอบเข้าไปได้ ด้วยจำนวนที่เยอะมาก ซึ่งเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมค่าตอบแทนถึงได้สูงขนาดนี้ สูงกว่าภารกิจระดับSเสียอีก

การจะถล่มรังก๊อบลินนั้นไม่จำเป็นต้องใช้คนมาก เขาคนเดียวก็สามารถถล่มรังก๊อบบลินได้ แต่นั่นมันก็ที่เขาเข้าใจ จากการบอกเล่าของชายคนนี้ รังก๊อบลินนี้ต้องใช้คนเป็นกองทัพจึงจะถล่มได้

แต่ว่าเขารับภารกิจมาแล้ว และมีคนต้องไปช่วย ยังไงเขาก็หนีไม่ได้ เพราะถ้าเขาหนี เขาจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่ๆ

"พี่เข้าใจนะ ถ้าน้องชายจะถอนตัวกลับไปตอนนี้" เขาพูดอย่างเห็นใจ ไม่ได้โกรธหรือว่าอะไรเพิร์ลเลยถ้าเพิร์ลจะหนีไปจริงๆ เขารู้ว่าใครๆก็รักชีวิตของตัวเอง

"ไม่เป็นไรครับ ผมจะทำภารกิจนี้ต่อ เพราะผมรับภารกิจมาแล้ว และมีคนรอให้ผมเข้าไปช่วยอยู่ ผมหนีไม่ได้ครับ" เพิร์ลตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แม้จะกังวลอยู่บ้าง แอตลาสบอกเขาว่าเขาเก่งพอๆกับจักพรรดิดาบ และจักพรรดิดาบคนเดียวนั้นถูกยกย่องให้เหมือนเปรียบเสมือนกองทัพหนึ่งกองทัพ ดังนั้นเขาถือว่านี้เป็นการพิสูจน์ตัวเองด้วย

ชายคนนั้นมองเพิร์ลด้วยความประหลาดใจอย่างมาก เขารู้สึกประทับใจเพิร์ล แต่ถึงอย่างนั้น คนๆเดียวไม่น่าจะทำอะไรรังก๊อบลินได้

"ถ้าอย่างนั้นน้องชายเอานี่ไป แผนที่ไปบ้านของเจ้านายพี่ ไปคุยกับท่านเสียก่อนที่จะเริ่มภารกิจ ส่วนพี่จะเข้าเมืองหลวง ไปหาคนมาเพิ่ม เพราะพี่ไม่คิดว่าน้องคนเดียวจะทำอะไรได้" เพิร์ลเข้าใจที่เขาจะพูดอย่างนั้น เพิร์ลไม่ได้ว่าอะไรและรับแผนที่จากชายคนนั้น เก็บไว้อย่างดี

"นี่เป็นข้อมูลของก๊อบลินชนิดใหม่นี้" โชคดีจริงๆที่เพิร์ลมาเจอชายคนนี้ซึ่งเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับภารกิจโดยตรง เพิร์ลรับข้อมูลนั้นมา

"ขอบคุณมากครับ พี่ชื่อว่าอะไร" เพิร์ลนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่อเลย
"ซิลเวอร์ครับ ซิลเวอร์แห่งคฤหาสก์ซินแวร์" เขาตอบอย่างสุภาพ
"ครับ ผมเพิร์ลครับ นักผจญภัยอิสระ" เพิร์ลแนะนำต้วบ้าง
"ขอบคุณที่รับภารกิจนี้จริงๆครับเพิร์ล" เขากล่าวขอบคุณเพิร์ลอีกครั้ง

"ถ้างั้นผมขอตัวนะครับ" เขาบอกลาซิลเวอร์กลับขึ้นห้อง เพราะเขาจะศึกษาก๊อบลินพวกนี้อย่างละเอียด

"โชคดีครับ เพิร์ล งานนี้อันตรายมาก อาจจะถึงชีวิตของเพิร์ลได้" ซิลเวอร์บอกเพิร์ลด้วยความเป็นห่วง

"ผมไม่ตายง่ายๆหรอกครับ" เพิร์ลตอบ เขาไม่คิดจะไม่ตายในเร็ววันนี้แน่นอน เขายังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่อีกเยอะ

คำพูดของซิลเวอร์ ทำให้เขานึกถึงไดมอนด์ ที่เขาฝันเห็นเมื่อตอนบ่าย

'จักพรรดิดาบนั้นก็จะเอาชีวิตเราเหมือนกัน' เพิร์ลคิดอย่างกังวล
-จบบท2 -

บท1

"......"

เพิร์ลลืมตาขึ้นฉับพลันคล้ายการสดุ้งตื่น เพิร์ลไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองนอนหลับอย่างเต็มอิ่มเลยซักนิด เหงื่อไหลโชกทัังตัวเหมือนกับวิ่งมาทั้งคืน

ความฝันคืนนี้ทำไมถึงสมจริงแบบนี้ เพิร์ลจำได้ทุกรายละเอียดของความฝัน ทั้งโลกแห่งความมืด ตัวอักษรแสงสีแดงที่คาตา ตัวเลข157ที่ไร้ความหมาย เพิร์ลจดตัวเลข157ไว้ที่สมุดโน๊ตข้างเตียง เผื่อว่ามันจะมีความหมายอะไร

เพิร์ลสำรวจดูห้องที่เพิร์ลตื่นขึ้นมา รู้สึกโชคดีที่ยังมองเห็นอยู่ แสง สี หรือเสียงนกกระกิบตอนเช้ายังได้ยินอยู่ ทุกอย่างเหมือนจะเป็นปกติ ยกเว้นก็แต่ฝันที่เกินจริงนั้นกับร่างกายที่ตื่นมาด้วยความเหนื่อย

ห้องที่เพิร์ลอยู่นั้นเป็นห้องของเพิร์ลอย่างแน่นอน แต่ความรู้สึกนี่มันแปลกประหลาดออกไป เพิร์ลกับไม่รู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่อย่างแปลกๆ แต่ก็อาจจะเป็นผลมาจากความฝันแปลกๆนั่นก็ได้

เพิร์ลลุกขึ้นเดินเข้าไปหากระจกที่อย่างหลังตู้เสื้อผ้า

"..."
'นี่เราใช่มััย'

บอกไม่ถูกเหมือนกันทำไมถึงได้ตั้งคำถามนี้ ความค้นชินกับใบหน้านี้เหมือนถูกลบออกไป

"ชื่อของเราคือ เพิร์ล นักผจญภัยอิสระ"

ใช่แล้วนั่นคือชื่อของเรา เกือบจะลืมชื่อตัวเองไปได้ยังไง จังหวะที่นึกชื่อตัวเองไม่ออกนั่น เป็นอะไรที่น่ากลัวจนอธิบายไม่ถูกเลยทีเดียว แต่ก็นึกออกจนได้

เรื่องแปลกอีกเรื่องคือ การที่แทบจะจำอะไรไม่ได้เลยว่าเมื่อวานนี้ทำอะไรไปบ้าง หรือวันก่อนๆ มีเพียงความรู้สึกบางๆว่าเคยพบเจอะอะไรมากันแน่ ดังนั้นการที่จะทำอะไรต่อในวันนี้เป็นอะไรที่ยากมาก

'อ่าห๊ะ จำได้แล้ว เรากำลังจะออกไปทำภารกิจ ที่ได้รับมาจาก...ใครน้า นึกไม่ออก'
'จำได้ว่าเก็บรายละเอียดไว้อยู่แถวๆนี้นี่น่า'

เพิร์ลคลำหาของจากโต๊ะที่ไปด้วยเอกสารต่างๆ ข้างๆเตียง เป็นโต๊ะที่เอาไว้ทำงานเอกสารต่างๆนั่นเอง

'รายละเอียดไม่ยากเท่าไหร่ ไปกำจัดพวกปีศาจที่ออกอาละวาดเมืองทางเหนือของเมืองเกรเฟเทีย ไกลออกไปเกือบๆร้อยกิโลเมตร  ชื่อของเมืองคือแอสดีเซียและไปจัดการกับถิ่นกำเนิดของมันที่เกิดขึ้นมาอีกแล้ว(ต้องค้ณหาเอาเอง) และต้องไปเพียงคนเดียว'

มีอักษรตัว A ปั้มอยู่ท้ายกระดาษแผ่นนี้ แสดงถึงความยากของภารกิจนี้ แต่ความยากก็แลกมาด้วยค่าตอบแทนที่คุ้มค่าอย่างมาก ด้วยเงินรางวัลที่เทียบเท่าระดับSกว่า300,000คอลนี้จะทำให้เพิร์ลอยู่ได้เป็นปีเลยทีเดียว

เพิร์ลเตรียมพร้อมด้วยการใส่ชุดที่กันความหนาวได้ ถ้าจำไม่ผิดนั้นเมืองทางเหนืออยู่ในเขตหนาวมากแล้ว นอกจากเตรียมเสื้อที่เหมาะกับสภาพอากาศ ยังต้องเตรียมอุปกรณ์การเอาตัวรอดต่างๆ ไม่ว่าจะเสบียง หรืออาวุธ เพราะเกือบกว่าร้อยกิโลเมตรนั้น ไกลพอสมควร

ตามกำหนดการณ์ที่พอจะจำได้คือ วันนี้เราจะออกเดินทางทำภารกิจนี้ทันทีที่เช็คอุปกรณ์เสร็จสิ้น แต่ว่าอุปกรณ์ที่จำเป็นได้ถูกเตรียมเรียบร้อย อาจเป็นเพราะว่าของพวกนี้ เพิร์ลได้เตรียมมาไว้ก่อนล้วงหน้าแล้ว

ของเตรียมไปพอจะอยู่ได้2อาทิตย์พอดี เหตุผลที่นานเพราะเป็นภารกิจที่ต้องถล่มรังบองพวกปีศาจ แถมยังต้องไปคนเดียวด้วย เพราะไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะ ปีศาจตนนี้นั่นอ่อนแอพอสมควร คนเดียวๆสามารถกำจัดรังของมันได้ แต่เพียงต้องใช้เวลาเท่านั้นเอง

ในระหว่างการจัดเตรียมข้าวของ เพิร์ลก็ครุ่นคิดเกี่ยวกับตัวเลข 157 ไปด้วย ความหมายของมันคืออะไรกันแน่ ทำไมฝันคืนนี้ถึงได้แปลกประหลาดอย่างนี้

ปัง ปัง ปัง!

เสียงทุบประตูก็ดังขึ้น จนทำให้เพิร์ลแทบจะสะดุ้ง ช่วงเวลาเช้าตู่แบบนี้จะมีคนมาหาได้ยังไงกัน แล้วยังไม่เคาะประตูเรียกดีๆเสียด้วย

"เจ้าเพิร์ลขี้ขลาด แกออกมาซะ มีเรื่องจะคุยด้วย"

ได้ยินอย่างนี้ มันคงไม่ได้มาดีแน่นอน เพิร์ลหยิบดาบคู่ใจพร้อมที่คาดเอว เก็บไว้ในฝักที่ผูกติดไว้ข้างลำตัว เพื่อป้องกันตัวเองจากเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด และเดินไปเปิดประตู

มีชายฉกรรรณ์สามคนยืนล้อมรอบประตู แต่เพิร์ลจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน พวกเขาทั้งสามชักดาบออกมาเมื่อเพิร์ลเปิดประตูเพื่อต้อนรับพวกเขา

"ข้า แอดลาส ราชาโจรแห่งขุนเขา วันนี้ข้ามาแก้แค้นให้กับลูกน้องของข้า ใครที่บังอาจทำร้ายลูกน้องข้า มันต้องตาย!" ชายที่่อยู่ตรงหน้าตะโกนใส่เพิร์ลด้วยความโกรธอ ร่างกายกำยำใหญ่โต ชุดเกราะหนังสัตว์เกรดAที่มีพลังป้องกันสูง ใบหน้ามีหนวดเคราที่เร็มมาอย่างลงตัว ดาบของเขาใหญ่โต แต่สามารถถือได้อย่างสบายด้วยมือข้างเดียว ท่าทางที่ดูเป็นนักดาบมีประสบการณ์โชกโชน ฝีมือไม่ใช่ธรรมดา

"...." เพิร์ลพยายามคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่เรื่องมันลามปรามไปมากกว่านี้ เรื่องนี้มันอาจจะเข้าใจผิดกันก็ได้ เพราะเพิร์ลจำไม่ได้ว่าไปหาเรื่องกับเขาตอนไหน

"เข้าใจกันผิดหรือเปล่าครับ คุณอาจจะจำคนผิด" เพิร์ลตอบอย่างสุภาพ เพื่อที่จะได้ไม่เกิดเรื่อง การมีเรื่องกับคนที่อยู่ภายหน้า ไม่ใช่เรื่องดี

"ไม่มีทาง! นี่แกทำเป็นลืมข้าแล้วหรือไง" ผู้ชายทางซ้ายของแอดลาสพูดขึ้นมา
"แกเขามาขัดขวางข้าระหว่างที่ข้าทำภารกิจให้ลูกพี่ ตอนนั้นข้ายังไม่พร้อมจะสู้ แต่แกกลับไม่ฟังและทำร้ายข้าฝ่ายเดียว"

เพิร์ลจำได้แล้ว ที่แท้ก็เมื่อตอนนั้น ทำไมถึงเลือนลางเหลือเกิน

"ผมจำได้แล้ว ที่แท้ก็คุณเองเหรอ ที่กำลังทำร้ายเด็กผู้หญิงที่ไร้ทางสู้เมื่อตอนนั้น" เพิร์ลตอบไปเท่าที่นึกออก
"ข้ากำลังทำภารกิจอยู่! ลูกพี่อย่าไปฟังมัน มันใส่ร้ายข้าอยู่ ข้ากำลังทำภารกิจจนเหนื่อยแต่เจ้าก็มาขัดขวาง"
โจรฝั่งซ้ายตะโกนออกมาไม่หยุดหย่อนพยายามทำให้ลูกพี่ของเขาไม่ไขว่เข้จากคำพูดของเขา

"ข้าแอดลาสไม่มีวันเชื่อเจ้าที่มาทำร้ายลูกน้องของข้าหรอก เจ้าจะต้องตายวันนี้!"

แอดลาสประกาศชัดเจน ไม่ว่าเพิร์ลจะบอกไปยังไงก็คงไม่มีทางจะยุติการฆ่าฟันที่กำลังจะเกิดขึ้น แม้ว่าที่เพิร์ลบอกไปมันจะเป็นความจริงก็ตาม

ความจริงก็คือลูกน้องของแอดลาสกำลังขุ่กรรโชกเด็กผู้หญิงคนนึง เพื่อสิ่งของอะไรบางอย่าง เพิร์ลจึงเข้าไปช่วยเด็กคนนั้นก็เท่านั้นเอง จึงเกิดการต่อสู้กัน และผลคือเพิร์ลเป็นฝ่ายชนะ ลูกน้องของแอดลาสจึงหนีไป ไม่นึกว่าจะมีผลลัพท์แบบนี้เหมือนกันที่แอดลาสบุกมาถึงบ้าน

เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพิร์ลหยิบดาบออกมาจากข้างตัว สายตาโฟกัสไปที่ทั้งสามคน คอยระวังว่าใครจะคอยโจมตีก่อน

"พวกเจ้าไม่ต้อง ข้าจะจัดการเอง!" เมื่อแอตลาสพูดเช่นนั้น ลูกน้องของเขาก็ขัดอะไรไม่ได้

"ไม่ต้องห่วงลูกพี่ มันไม่ได้เก่งอะไรมาก" ลูกน้องแอตลาสบอกลูกพี่ของเขา

จริงทีเดียว ฝีมือดาบของเพิร์ลไม่ได้เก่งอะไรมาก ฝึกการใช้ดาบเพียงไม่ถึงปีเสียด้วยซ้ำ ความชำนาญจึงสู้แม้แต่ลูกน้องของแอตลาสยังไม่ได้ด้วยซ้ำ การต่อสู้ครั้งนั้นก็เต็มไปด้วยโชคช่วยและความบังเอิญถึงจะได้รับชัยชนะ ถือว่าเต็มกลืนเหมือนกัน

แล้วภาษาอะไรกับหัวหน้า ซึ่งย่อมต้องเก่งกว่าลูกน้อง แอตลาสฝีมือไม่ธรรมดานั้นเป็นเรื่องจริง เพิร์ลไม่แน่ใจเลยซักนิดว่าจะเอาชนะแอตลาสได้

เพิร์ลคิดถึงการหนีเป็นอันดับแรก ความเกรี้ยวโกรธของแอตลาสเป็นของจริงที่บริสุทธิ์ ซึ่งตรงนี้เพิร์ลเข้าใจแอตลาสเป็นอย่างดี เพิร์ลเคยเจอความโกรธแบบนี้ด้วยตัวเองมาแล้ว  ดังนั้นเขาฆ่าจริงอย่างแน่นอน แต่ว่าเพิร์ลมั่นใจอีกเช่นกันว่าสามารถหนีได้ในศึกครั้งนี้ ก็นี่เป็นบ้านของเพิร์ล ทางหนีที่ไล่นั้นได้ถูกเตรียมไว้แล้ว ลูกระเบิดควันในอกเสื้อนั้น ถูกซุกไว้อย่างดี นี่เป็นอุปกรณ์การหนีที่หาได้ยาก

อย่างไรก็ตาม นักดาบอย่างเขาหรือจะยอมเสียโอกาสต่อสู้กับคนที่เก่งๆ ลองประดาบกับคนๆนี้ซักดาบสองดาบจะเป็นอะไรไป เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ไหวแล้วหนีก็ยังไม่สาย

เพิร์ลโฟกัสไปที่แอตลาสเพียงผู้เดียว ดาบใหญ่ยาวที่ท่าทางหนักของเขาตั้วตระหง่านชี้ขึ้นฟ้า ต้องถือด้วยสองมือถึงจะถือไหว แต่เขาไม่ได้แสดงท่าทีของความหนักเลยซักนิด

เพิร์ลตั้งท่ารับด้วยดาบที่อยู่มือขวาข้างที่ถนัด ถึงขนาดดาบจะเล็กกว่ามาก เบากว่า แต่เขาก็มั่นใจถึงความแข็งแรงของมัยว่าไม่แพ้แน่ๆ

แอตลาสเปิดการต่อสู้ก่อนโดยวิ่งเข้ามาหาเพิร์ลตรงๆ ง้างดาบไว้ข้างตัวพร้อมจะฟันทันทีที่ถึงตัว ซึ่งเพิร์ลสามารถมองเห็นวิถีดาบของแอตลาสได้ ไม่นึกว่าจะทื่อๆตรงๆแบบนี้ เพิร์ลยกดาบขึ้นเพื่อที่จะกันวิถีดาบ ดาบของแอตลาสกระทบกับดาบของเพิร์ล เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องกังวาลไปทั่ว มือของเพิร์ลต้านเอาไว้ไม่อยู่ ตัวเพิร์ลเซไปทางขวาสองสามก้าวจากแรงกระทบ

'รุนแรงมาก รับเข้าไปเต็มๆมีหว้งตายในดาบเดียว นี่ขนาดดาบระดับนี้ยังกันไม่อยู่' เพิร์ลคิดในใจ ทั้งที่มั่นใจในความแข็งแกร่งของดาบตัวเองขนาดนั้น ในขณะที่แอตลาสถอยออกไปสองก้าว

'สามารถรับดาบที่ทุ่มสุดแรงได้เลยหรือเนี่ย ไอ้เจ้านี้มันไม่ธรรมดา' แอตลาสคิดพร้อมกับถอยออกไป

และจังหะต่อมา แอตลาสไม่รอช้าพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง คราวนี้เขาง้างดาบไว้เหนือหัว จะฟันเข้าตรงๆที่กระโหลกของเพิร์ล

เพิร์ลเห็นดังนั้นจึงไม่รอช้า การโจมตีของแอตลาสดูออกง่ายอย่างมาก การจะหลบไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย เขาเอี้ยวตัวหลบไปทางซ้าย ไม่รีบการโจมตีของแอตลาสหลังจากได้รู้พลังของวิถีดาบ

ดาบของแอตลาสพลาดเป้าเหมือนจงใจ ร่างของเพิร์ลอยู่ทางขวาของแอตลาส แอตลาสจึงดึงดาบที่ฟันพลาด ฟันขึ้นไปทางขวาของตัวเอง แน่นอนว่าเพิร์ลมองวิถีดาบออก เขาเอี้ยวตัวหลบโดยการถอยหลังหนึ่งก้าวมาอยู่ตรงหน้าแอตลาสอีกครั้ง จังหวะต่อมาที่แอตลาสเห็นดังนั้นจึงฟันต่อมาที่เพิร์ลที่อยู่ด้านหน้า แต่เพิร์ลหลบได้อีกครั้งด้วยการหมอบลง สุดท้ายแล้ว ดาบของเพิร์ลได้ไปจ่ออยู่ที่คอของแอตลาส

แอตลาสไม่รอช้ายกเท้าขวาของตัวเองถีบเพิร์ลสุดแรง กระเด็นไปไกล เพิร์ลกลิ้งบนพื้นอยู่สองสามตลบและหมอบลงกับพื้น

"ฝีมือไม่เลว" แอตลาสเอ่ยชมเพิร์ล ข้อได้เปรียบของแอตลาสนั้นพละกำลังที่สูง ดาบแต่ละดาบนั้นเต็มไปด้วยความรุนแรง ขอแค่โดนเต็มๆซักครั้ง โอกาสที่จะฟื้นกำลังกลับมานั้นยากมาก

เพิร์ลไม่ได้ตอบแอตลาส ลุกขึ้นมาตั้งท่าโจมตี ทีนี่แหละเขาจะบุกบ้าง แล้วจะได้รู้กันเสียทีว่าใครจะต้องพ่ายแพ้

เพิร์ลแน่นิ่งไปซักครู่ หลับตาลงและทำสมาธิ จากนั้นหันปลายดาบไปที่คอของแอตลาส เตรียมจะโจมตี

เพิน์ลพุ่งเข้าหาแอตลาสด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน มีเพียงเงาลางๆยังอยู่ที่เดิม แต่ปลายดาบของเพิร์ลอยู่ห่างจากคอหอยแอตลาสไม่ถึงหนึ่งคืบ

แอตลาสไม่แพ้โดยง่าย เขารู้ตัวก่อนที่จะถึงจุดตาย ปัดดาบของเพิร์ลออก แต่ว่าเพิร์ลคิดไว้อยู่แล้ว เขาหมุนตัวกลับหลัง และหวดดาบเข้าฟันกลางท้องของแอตลาส แต่แอตลาสเอาดาบป้องกันไว้ได้ แต่เพิร์ลยังไม่จบแค่ไหน ระดมฟันเข้าใส่แอตลาสอย่างไม่บัันยะบัันยัง จนทำให้แอตลาสเป็นฝ่ายป้องกันเพียงอย่างเดียว

เกร้ง เกร้ง เกร้ง

เสียงดาบกระทบกันไม่หยุดหย่อน แต่การต่อสู้นั้น ฝ่ายเพิร์ลเป็นฝ่ายได้เปรียบ คอยโจมตีไปยังช่องว่างที่แอตลาสเบี่ยงดาบกันไม่ทัน แอตลาสเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ และบาดเจ็บมากขึ้น ในขณะที่เพิร์ลยังคงโจมตีไม่หยุด

ในที่สุดแอตลาสมองเห็นจังหวะที่สามารถเอาดาบเข้าแทงตัวเพิร์ลได้ เขาไม่รอช้า ส่งแรงไปที่ดาบ รับการโจมตีครั้งต่อปัดดาบเพิร์ลออกอย่างแรงจนเพิร์ลเสียหลัก ดาบของแอตลาสก็พุ่งเป็นเส้นตรงไปยังเพิร์ล

ถึงเพิร์ลจะเสียหลัก แต่นั้นเป็นเพียงเสี้ยววิ เพิร์ลตั้งตัวได้เร็ว และมองเห็นวิถีดาบของแอตลาส เขาหลบได้อย่างฉิวเฉียด เอี้ยวตัวไปด้านซ้าย และใช้ดาบของเขาฟันขึ้นด้านบนไปที่ดาบของแอตลาส

ดาบของแอตลาสหลุดออกจากมือ กระเด็นออกไปข้างตัว ขณะนั้นเอง ดาบของเพิร์ลก็จ่ออยู่ที่คอของแอตลาสเรียบร้อย

รู้ผลแพ้ชนะ

จังหวะนั้นเอง อยู่ๆก็เกิดสิ่งผิดปกติกับเพิร์ล เพิร์ลเห็นภาพซ้อนกับภาพที่เกิดขึ้นจริง เป็นภาพที่แอตลาสและลูกน้องนอนจมกองเลือดอยู่ และเขาเองเป็นคนฆ่า ส่งผลให้เพิร์ลปวดหัวอย่างฉุดไม่อยู่และเอามือข้างที่ว่างกุมหัวไว้

ภาพค่อยๆเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เป็นภาพการตายของแอตลาสในท่าต่างๆ ซึ่งเขาเหมือนจะเคยเห็นภาพเหล่านี้มาแล้ว

"เจ้าชนะในศึกนี้ ข้ายอมแพ้อย่างไม่ติดใจ" แอตลาสกล่าว ทำให้เพิร์ลตั้งสติได้ และอาการปวดหัวก็หายไป

'เพิร์ลคนนี้ไม่ได้เก่งธรรมดา แต่เก่งมาก อาจจะสามารถสู้กับจักรพรรดิแห่งดาบได้เลยทีเดียว' แอตลาสคิดพร้อมกับยกย่อง อารมณ์โกรธในตอนแรกได้หายเป็นปลิดทิ้ง แอตลาสเองก็เป็นนักดาบ การได้ประดาบกับยอดฝีมือ ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีและเขายังเชื่อว่านักดาบมีฝีมือนั้นเป็นคนดีทุกคน

ลูกน้องของแอตลาสทั้งสองกำลังอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น ลูกพี่ของเขาทีาฝีมือการประดาบอยู่ในระดับสูง ต้องมาแพ้ให้กับนักผจญภัยธรรมดาๆ

"มันไม่น่าจะเก่งขนาดนี้ เมื่อตอนนั้นยังกระจอกอยู่เลยแท้ๆ ถ้าไม่ได้โชคช่วย....  เวลาแค่นี้มันไม่น่าจะเก่งขึ้นขนาดนี้" ลูกน้องของแอตลาสโวย โดยที่เขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"พอเถอะ ลูคัส เจ้านี่มันเก่งจริง ข้ามองคนไม่ผิด เผลอๆอาจจะเก่งกว่าจักรพรรดิดาบเสียด้วยซ้ำไป ไม่น่าเชื่อว่าจะมียอดฝีมือด้านดาบอยู่ที่นี่อีกคน"
แอตลาสกล่าวชมเพิร์ล
"แต่คนอย่างเจ้าไม่น่าจะโกหก เรื่องราวทั้งหมดเป็นยังไงกันแน่"

เพิร์ลตกลงเล่าทุกอย่างที่เป็นความจริงที่เกิดขึ้นให้แอตลาสผัง และแน่นอนว่าลูคัสรู้ดีว่านี่แหละความจริง ลูคัสนั่งก้มหน้าระหว่างฟังเรื่องเล่าตลอดเวลา

"มันเป็นอย่างนี้นี่เองสินะ เจ้า!ลูคัส กลับไปกิลด์ต้องสั่งสอนอะไรซักหน่อย นิสัยอย่างนี้ไม่เคยสูญหายไปจริงๆ" แอตลาสหันไปตำหนิลูคัส

"แต่ว่าข้า..."
"กลับไปคุยกันที่กิลด์!"  แอตลาสขัดคอไม่ให้ลูคัสได้พูดอะไรอีก

"แต่อย่างไรเจ้าก็ยังโกหกนะ ตรงที่สู้กับลูคัสไม่ได้" แอตลาสสังเกตุเห็น แต่เพิร์ลก็ไม่ได้พูดอะไร พอเห็นว่าพวกแอตลาสเป็นมิตร จึงเชิญพวกเขาเข้าไปในบ้าน

"วันนี้พวกเราต้องขอโทษด้วยจริงๆที่สร้างความเดือดร้อนให้คุณนะครับ คุณเพิร์ล" ลูกน้องแอตลาสที่เอาแต่มองไม่พูดอะไรตั้งแต่เมื่อกี้นี่และ ก็ปริปากพูดซักที
"อย่างไรก็เป็นเรื่องที่เข้าใจผิดกันแต่แรกแล้วครับ ผมไม่ถือสาอะไร ถึงจะเป็นการเข้าใจผิดโดยจงใจก็ตาม"
"เอ่อ..ยังไงก็ต้องขอโทษแทนเจ้าลูคัสด้วยครับ"
เขาขอโทษโดยที่รู้ว่าเพิร์ลหมายถึงใคร

"ขออนุญาติแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะครับ ผมชื่อแอนดรูวครับ ส่วนคนนั้นชื่อลูคัส ส่วนหัวหน้าชื่อแอตลาสอย่างที่บอกไป พวกเรามาจากิลด์โจรแห่งขุนเขาครับ" แอนดรูวแนะนำตัวอย่างสุภาพ

"ถึงจะเป็นกิลด์โจร แต่ข้าไม่ได้ทำอะไรเลวร้ายอย่างที่เจ้าคิด แค่ไม่ถูกกับเจ้าเมืองที่นี่เท่านั้น ถึงได้ตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์ มีแต่เจ้าลูคัสที่ทำตัวมีปัญหานี่แหละ สมเป็นโจรจริงๆ คราวนี้ข้าก็ย้งหลงกลมันอีก กลับไปจะเอาให้อ่วม" แอตลาสบ่นยาวๆตามนิสัยของเขา ทำเอาลูคัสสดุ้งเลยทีเดียว

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกข้าขอกลับแล้วกัน ขอโทษที่มารบกวน จะตอบแทนให้เจ้าก็แล้วกัน ขอให้แวะมารังของพวกเราซักครั้ง นี่คือแผนที่มายังรังโจรขุนเขา" แอตลาสมอบแผนที่ให้เพิร์ล เพิร์ลรับไว้ด้วยความยินดี ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่าเหตุการณ์วุ่นวายจะทำให้ได้เจอกับเพื่อนใหม่

เพิร์ลสำรวจดูแผนที่ไปยังรังโจรแห่งขุนเขา เห็นว่าไม่ไกลจากที่นี่มากนัก เดินทางไม่ถึงหนึ่งวันก็ถึงแล้ว แต่ว่ามันตั้งอยู่ในป่าที่มีปีศาจอาศัยชุกชุม

"ถ้าเมื่อไหร่ผมว่าง ผมจะไปแน่นอน" เขาตอบด้วยความจริงใจ เพราะความจริงแล้ว เขาก็อยากไปสัมผัสอะไรที่เป็นโลกใต้ดินบ้าง

"ข้าจะรอเจ้า แล้วมาประดาบกันอีกครั้ง ข้าคงต้องขอตัวก่อน วันนี้เสียเวลามามากเกินพอแล้ว" แอตลาสบอกลาเพิร์ลเชิงบ่นสมเป็นหัวหน้ากิลด์ พร้อมกับลากลูคัสกลับไปด้วยโดยการกระชากหลังคอ

"เจ็บนะลูกพี่ ไม่เห็นต้องรุนแรงเลย!" ลูคัสโอดครวญ
"หุบปาก! ข้อบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้มีปัญหา" แอตลาสตระหวาดใส่ลูคัส และลากออกไป

"งั้นผมขอลานะครับ" แอนดรูวบอกลาอย่างสุภาพและนามทั้งสองคนไป

"ลาก่อนครับ" เพิร์ลบอกลาบ้าง ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นคนดี ไม่ได้เลวร้ายอะไรอย่างที่เคยคิดในตอนแรกที่คิดว่าเป็นกลุ่มโจรที่สร้างความระรานไปทั่ว

'อ๊ะ มีภารกิจต้องทำ คงต้องรีบหน่อยแล้ว เสียเวลาไปเยอะ'

คิดได้ดังนั้นเพิร์ลจึงเก็บข้าวของเตรียมตัวกันต่อ แต่แล้วก็อดคิดไม่ได้ นึกถึงการต่อสู้กันครั้งล่าสุด อาการปวดหัวที่เกิดขึ้นภาพซ้อนความตายที่เขาเห็น เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขาจะหาคำตอบในภายหลัง

และอีกอย่างที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้เลย คือการชนะการประดาบกับแอตลาส ที่ลูคัสพูดนั้นจริงทีเดียวที่บอกว่าเพิร์ลไม่เก่งหากเทียบกับแอตลาส เขาไม่ได้โกหกแอตลาสว่าสู้ลูคัสไม่ได้ เขาสู้ไม่ได้จริงๆ การสู้ตอนนั้นหน้กหนามากสำหรับเขา เขาใช้ฝีมือเต็มที่แล้วแต่ก็สู้ไม่ได้ ชนะมาด้วยความบังเอิญ

ความน่าจะเป็นคือ ฝีมือของแอตลาสเป็นรองลูคัสอย่างนั้นหรือ แต่ว่าท่าทางของทั้งสองและลูคัสก็เกรงกลัวแอตลาสพอสมควน ดังนั้นคงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่แอตลาสจะด้อยกว่าลูคัส
แอตลาสก็ไม่ใช่มือสมัครเล่น อันนี้เขามั่นใจ ถึงขนาดเป็นปฏิปักษ์กับเจ้าเมือง และเป็นหัวหน้าโจรขุนเขา ฝีมือต้องไม่ธรรมดา

งั้นก็หมายความว่าเขาเก่งขึ้น?
แล้วเขาเก่งขึ้นมาขนาดนี้ได้ยังไง ในเวลาไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ


-จบบท1-

บทนำ

"........"

ผมตื่นมาท่ามกลางความมืดมิด ทัศนวิสัยน์โดยรอบย้อมไปด้วยสีดำมืด ไม่สามารถมองอะไรเห็นซักอย่าง แม้แต่ร่างกายของตัวเอง

ผมลองใช้มือสำรวจร่างกายพบว่าเปลือยเปล่า ไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว แต่โชคยังดีที่อวัยวะของผมยังครบถ้วนสมบูรณ์ หวังว่านะ

พื้นที่มองไม่เห็นสามารถยืนได้อย่างเต็มเท้า พยายามเดินไปเดินมาซักพักก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยซักนิด

'ที่นี่คือที่ไหน แล้วเราจะออกจากที่นี่ได้ยังไง'

ผมคิดอย่างใจเย็นที่สุด ไม่พยายามนึกถึงอะไรทั้งนั้น เพราะพาลจะทุกข์ใจเสียเปล่าๆ ปัญหาที่อยู่ตรงหน้านี้ต้องได้รับการแก้ไขเสียก่อนที่จะไปมองหาอนาคต ไม่งั้นจะตื่นตนกจนไม่สามารถทำอะไรได้

ผมลองทั้งกระโดด ทั้งวิ่งตรงไปเรื่อยๆ หรือแม้แต่นั่งหรือนอน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้ง ทุกอย่างยังดำมืดสนิท และไม่มีอะไรเลยจริงๆ

ผมพยายามครุ่นคิดว่าเรามาที่นี่ได้อย่างไร ครั้งสุดท้ายที่จำความได้คือตอนไหน และกำลังทำอะไรอยู่

'อ๊ะ ตอนนั้น!!'

ความทรงจำที่แล่นเข้ามาในหัว จำได้แต่เพียงว่า ผมนอนจมกองเลือดอยู่ที่ไหนซักแห่ง ศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าที่จำหน้าไม่ได้ ใช้อะไรบางอย่างแทงเข้ามาที่ตัวผม และนั่นคือทั้งหมดที่จำได้

'หมายความว่า เราตายแล้ว!?'

คิดได้แบบนี้คงจะไม่ผิดอะไร งั้นหรอกเรอะ ที่นี่ก็คือนรกสินะ โลกหลังความตายที่ยังเป็นปริศนาว่าเป็นแบบไหน คนที่คิดว่ามันจะเป็นอย่างโง้นอย่างงี้คงจะผิดหวังไม่น้อย เพราะมันเป็นเพียงโลกที่มีแต่ความมืดมิด ความมืดตลอดกาล

ทันใดนั้นเอง มีอะไรบางอย่างปรากฎขึ้นมาอยู่ตรงหน้า ตัวอักษรที่เข้าใจได้ ส่องสว่างสีแดง แต่ก็อ่านได้ชัดเจน เป็นตัวเลขเรียงกันสามตัวว่า "157"

'157?! หมายความว่าอะไร?'

ครุ่นคิดอยู่ซักพัก ข้อความก็เปลี่ยนใหม่เป็นตัวอักษรที่เป็นภาษา ข้อความนั้นอ่านว่า "เจ้ายังต้องการจะไปต่อหรือไม่"

'ไปต่อ?'

ไปต่อ ไปต่อที่ไหน โลกหลังความตายมีที่ที่ต้องไปต่อด้วยอย่างงั้นหรือ 157ที่ว่านั้นคืออะไรเราก็ยังไม่รู้เลย

ผมมองไปรอบๆ ที่เห็นมีเพียงข้อความที่ส่องแสงสีแดงฉานอยู่ตรงหน้าเท่านั้น นอกนั้นก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไร มีแต่ความมืด

"ผมต้องการจะไปต่อ"

ไม่แน่ใจว่าจะต้องตอบยังไง ผมก็เลยเปล่งเสียงออกไป น่าแปลกที่เปล่งเสียงออกไปได้ หูของผมยังได้ยินเสียงชัดเจน

เหตุผลที่ต้องการจะไปต่อนั้นง่ายมาก ผมไม่อยากจะอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล
ไม่มีอะไร ไม่มีซักอย่าง มีเพียงความมืด ไม่ใช่โลกที่น่าอยู่ซักเท่าไหร่
อย่างน้อยๆถ้าไปต่อแล้วเจออะไรที่ต่างไปจากความมืดตลอดกาลนี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว

หลังจากที่ตอบคำถามนั้นไป ตัวอักษรสีแดงที่เคยอยู่ตรงหน้า บัดนี้แสงเปลี่ยนเป็นสีขาว ส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ แสงจำนวนมากสาดส่องมาจนลืมตาไม่ได้ ภายใต้เปลือกตาก็สามารถรู้ได้ว่าโลกนี้ได้สว่างขึ้นมาแล้ว


แต่แล้วสติผมก็หลุดลอยไปอีกครั้ง