"......"
เพิร์ลลืมตาขึ้นฉับพลันคล้ายการสดุ้งตื่น
เพิร์ลไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองนอนหลับอย่างเต็มอิ่มเลยซักนิด
เหงื่อไหลโชกทัังตัวเหมือนกับวิ่งมาทั้งคืน
ความฝันคืนนี้ทำไมถึงสมจริงแบบนี้
เพิร์ลจำได้ทุกรายละเอียดของความฝัน ทั้งโลกแห่งความมืด ตัวอักษรแสงสีแดงที่คาตา
ตัวเลข157ที่ไร้ความหมาย เพิร์ลจดตัวเลข157ไว้ที่สมุดโน๊ตข้างเตียง
เผื่อว่ามันจะมีความหมายอะไร
เพิร์ลสำรวจดูห้องที่เพิร์ลตื่นขึ้นมา
รู้สึกโชคดีที่ยังมองเห็นอยู่ แสง สี หรือเสียงนกกระกิบตอนเช้ายังได้ยินอยู่
ทุกอย่างเหมือนจะเป็นปกติ
ยกเว้นก็แต่ฝันที่เกินจริงนั้นกับร่างกายที่ตื่นมาด้วยความเหนื่อย
ห้องที่เพิร์ลอยู่นั้นเป็นห้องของเพิร์ลอย่างแน่นอน
แต่ความรู้สึกนี่มันแปลกประหลาดออกไป
เพิร์ลกับไม่รู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่อย่างแปลกๆ
แต่ก็อาจจะเป็นผลมาจากความฝันแปลกๆนั่นก็ได้
เพิร์ลลุกขึ้นเดินเข้าไปหากระจกที่อย่างหลังตู้เสื้อผ้า
"..."
'นี่เราใช่มััย'
บอกไม่ถูกเหมือนกันทำไมถึงได้ตั้งคำถามนี้
ความค้นชินกับใบหน้านี้เหมือนถูกลบออกไป
"ชื่อของเราคือ
เพิร์ล นักผจญภัยอิสระ"
ใช่แล้วนั่นคือชื่อของเรา
เกือบจะลืมชื่อตัวเองไปได้ยังไง จังหวะที่นึกชื่อตัวเองไม่ออกนั่น
เป็นอะไรที่น่ากลัวจนอธิบายไม่ถูกเลยทีเดียว แต่ก็นึกออกจนได้
เรื่องแปลกอีกเรื่องคือ
การที่แทบจะจำอะไรไม่ได้เลยว่าเมื่อวานนี้ทำอะไรไปบ้าง หรือวันก่อนๆ
มีเพียงความรู้สึกบางๆว่าเคยพบเจอะอะไรมากันแน่
ดังนั้นการที่จะทำอะไรต่อในวันนี้เป็นอะไรที่ยากมาก
'อ่าห๊ะ จำได้แล้ว
เรากำลังจะออกไปทำภารกิจ ที่ได้รับมาจาก...ใครน้า นึกไม่ออก'
'จำได้ว่าเก็บรายละเอียดไว้อยู่แถวๆนี้นี่น่า'
เพิร์ลคลำหาของจากโต๊ะที่ไปด้วยเอกสารต่างๆ
ข้างๆเตียง เป็นโต๊ะที่เอาไว้ทำงานเอกสารต่างๆนั่นเอง
'รายละเอียดไม่ยากเท่าไหร่
ไปกำจัดพวกปีศาจที่ออกอาละวาดเมืองทางเหนือของเมืองเกรเฟเทีย
ไกลออกไปเกือบๆร้อยกิโลเมตร
ชื่อของเมืองคือแอสดีเซียและไปจัดการกับถิ่นกำเนิดของมันที่เกิดขึ้นมาอีกแล้ว(ต้องค้ณหาเอาเอง)
และต้องไปเพียงคนเดียว'
มีอักษรตัว
A ปั้มอยู่ท้ายกระดาษแผ่นนี้
แสดงถึงความยากของภารกิจนี้ แต่ความยากก็แลกมาด้วยค่าตอบแทนที่คุ้มค่าอย่างมาก
ด้วยเงินรางวัลที่เทียบเท่าระดับSกว่า300,000คอลนี้จะทำให้เพิร์ลอยู่ได้เป็นปีเลยทีเดียว
เพิร์ลเตรียมพร้อมด้วยการใส่ชุดที่กันความหนาวได้
ถ้าจำไม่ผิดนั้นเมืองทางเหนืออยู่ในเขตหนาวมากแล้ว
นอกจากเตรียมเสื้อที่เหมาะกับสภาพอากาศ ยังต้องเตรียมอุปกรณ์การเอาตัวรอดต่างๆ
ไม่ว่าจะเสบียง หรืออาวุธ เพราะเกือบกว่าร้อยกิโลเมตรนั้น ไกลพอสมควร
ตามกำหนดการณ์ที่พอจะจำได้คือ
วันนี้เราจะออกเดินทางทำภารกิจนี้ทันทีที่เช็คอุปกรณ์เสร็จสิ้น
แต่ว่าอุปกรณ์ที่จำเป็นได้ถูกเตรียมเรียบร้อย อาจเป็นเพราะว่าของพวกนี้
เพิร์ลได้เตรียมมาไว้ก่อนล้วงหน้าแล้ว
ของเตรียมไปพอจะอยู่ได้2อาทิตย์พอดี
เหตุผลที่นานเพราะเป็นภารกิจที่ต้องถล่มรังบองพวกปีศาจ แถมยังต้องไปคนเดียวด้วย
เพราะไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะ ปีศาจตนนี้นั่นอ่อนแอพอสมควร
คนเดียวๆสามารถกำจัดรังของมันได้ แต่เพียงต้องใช้เวลาเท่านั้นเอง
ในระหว่างการจัดเตรียมข้าวของ
เพิร์ลก็ครุ่นคิดเกี่ยวกับตัวเลข 157 ไปด้วย ความหมายของมันคืออะไรกันแน่
ทำไมฝันคืนนี้ถึงได้แปลกประหลาดอย่างนี้
ปัง ปัง ปัง!
เสียงทุบประตูก็ดังขึ้น
จนทำให้เพิร์ลแทบจะสะดุ้ง ช่วงเวลาเช้าตู่แบบนี้จะมีคนมาหาได้ยังไงกัน
แล้วยังไม่เคาะประตูเรียกดีๆเสียด้วย
"เจ้าเพิร์ลขี้ขลาด
แกออกมาซะ มีเรื่องจะคุยด้วย"
ได้ยินอย่างนี้
มันคงไม่ได้มาดีแน่นอน เพิร์ลหยิบดาบคู่ใจพร้อมที่คาดเอว
เก็บไว้ในฝักที่ผูกติดไว้ข้างลำตัว เพื่อป้องกันตัวเองจากเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด
และเดินไปเปิดประตู
มีชายฉกรรรณ์สามคนยืนล้อมรอบประตู
แต่เพิร์ลจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน
พวกเขาทั้งสามชักดาบออกมาเมื่อเพิร์ลเปิดประตูเพื่อต้อนรับพวกเขา
"ข้า
แอดลาส ราชาโจรแห่งขุนเขา วันนี้ข้ามาแก้แค้นให้กับลูกน้องของข้า
ใครที่บังอาจทำร้ายลูกน้องข้า มันต้องตาย!"
ชายที่่อยู่ตรงหน้าตะโกนใส่เพิร์ลด้วยความโกรธอ ร่างกายกำยำใหญ่โต
ชุดเกราะหนังสัตว์เกรดAที่มีพลังป้องกันสูง
ใบหน้ามีหนวดเคราที่เร็มมาอย่างลงตัว ดาบของเขาใหญ่โต
แต่สามารถถือได้อย่างสบายด้วยมือข้างเดียว
ท่าทางที่ดูเป็นนักดาบมีประสบการณ์โชกโชน ฝีมือไม่ใช่ธรรมดา
"...."
เพิร์ลพยายามคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่เรื่องมันลามปรามไปมากกว่านี้
เรื่องนี้มันอาจจะเข้าใจผิดกันก็ได้ เพราะเพิร์ลจำไม่ได้ว่าไปหาเรื่องกับเขาตอนไหน
"เข้าใจกันผิดหรือเปล่าครับ
คุณอาจจะจำคนผิด" เพิร์ลตอบอย่างสุภาพ เพื่อที่จะได้ไม่เกิดเรื่อง
การมีเรื่องกับคนที่อยู่ภายหน้า ไม่ใช่เรื่องดี
"ไม่มีทาง!
นี่แกทำเป็นลืมข้าแล้วหรือไง" ผู้ชายทางซ้ายของแอดลาสพูดขึ้นมา
"แกเขามาขัดขวางข้าระหว่างที่ข้าทำภารกิจให้ลูกพี่
ตอนนั้นข้ายังไม่พร้อมจะสู้ แต่แกกลับไม่ฟังและทำร้ายข้าฝ่ายเดียว"
เพิร์ลจำได้แล้ว
ที่แท้ก็เมื่อตอนนั้น ทำไมถึงเลือนลางเหลือเกิน
"ผมจำได้แล้ว
ที่แท้ก็คุณเองเหรอ ที่กำลังทำร้ายเด็กผู้หญิงที่ไร้ทางสู้เมื่อตอนนั้น"
เพิร์ลตอบไปเท่าที่นึกออก
"ข้ากำลังทำภารกิจอยู่!
ลูกพี่อย่าไปฟังมัน มันใส่ร้ายข้าอยู่
ข้ากำลังทำภารกิจจนเหนื่อยแต่เจ้าก็มาขัดขวาง"
โจรฝั่งซ้ายตะโกนออกมาไม่หยุดหย่อนพยายามทำให้ลูกพี่ของเขาไม่ไขว่เข้จากคำพูดของเขา
"ข้าแอดลาสไม่มีวันเชื่อเจ้าที่มาทำร้ายลูกน้องของข้าหรอก
เจ้าจะต้องตายวันนี้!"
แอดลาสประกาศชัดเจน
ไม่ว่าเพิร์ลจะบอกไปยังไงก็คงไม่มีทางจะยุติการฆ่าฟันที่กำลังจะเกิดขึ้น
แม้ว่าที่เพิร์ลบอกไปมันจะเป็นความจริงก็ตาม
ความจริงก็คือลูกน้องของแอดลาสกำลังขุ่กรรโชกเด็กผู้หญิงคนนึง
เพื่อสิ่งของอะไรบางอย่าง เพิร์ลจึงเข้าไปช่วยเด็กคนนั้นก็เท่านั้นเอง
จึงเกิดการต่อสู้กัน และผลคือเพิร์ลเป็นฝ่ายชนะ ลูกน้องของแอดลาสจึงหนีไป
ไม่นึกว่าจะมีผลลัพท์แบบนี้เหมือนกันที่แอดลาสบุกมาถึงบ้าน
เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
เพิร์ลหยิบดาบออกมาจากข้างตัว สายตาโฟกัสไปที่ทั้งสามคน
คอยระวังว่าใครจะคอยโจมตีก่อน
"พวกเจ้าไม่ต้อง
ข้าจะจัดการเอง!" เมื่อแอตลาสพูดเช่นนั้น ลูกน้องของเขาก็ขัดอะไรไม่ได้
"ไม่ต้องห่วงลูกพี่
มันไม่ได้เก่งอะไรมาก" ลูกน้องแอตลาสบอกลูกพี่ของเขา
จริงทีเดียว
ฝีมือดาบของเพิร์ลไม่ได้เก่งอะไรมาก ฝึกการใช้ดาบเพียงไม่ถึงปีเสียด้วยซ้ำ
ความชำนาญจึงสู้แม้แต่ลูกน้องของแอตลาสยังไม่ได้ด้วยซ้ำ
การต่อสู้ครั้งนั้นก็เต็มไปด้วยโชคช่วยและความบังเอิญถึงจะได้รับชัยชนะ
ถือว่าเต็มกลืนเหมือนกัน
แล้วภาษาอะไรกับหัวหน้า
ซึ่งย่อมต้องเก่งกว่าลูกน้อง แอตลาสฝีมือไม่ธรรมดานั้นเป็นเรื่องจริง
เพิร์ลไม่แน่ใจเลยซักนิดว่าจะเอาชนะแอตลาสได้
เพิร์ลคิดถึงการหนีเป็นอันดับแรก
ความเกรี้ยวโกรธของแอตลาสเป็นของจริงที่บริสุทธิ์
ซึ่งตรงนี้เพิร์ลเข้าใจแอตลาสเป็นอย่างดี
เพิร์ลเคยเจอความโกรธแบบนี้ด้วยตัวเองมาแล้ว
ดังนั้นเขาฆ่าจริงอย่างแน่นอน แต่ว่าเพิร์ลมั่นใจอีกเช่นกันว่าสามารถหนีได้ในศึกครั้งนี้
ก็นี่เป็นบ้านของเพิร์ล ทางหนีที่ไล่นั้นได้ถูกเตรียมไว้แล้ว
ลูกระเบิดควันในอกเสื้อนั้น ถูกซุกไว้อย่างดี นี่เป็นอุปกรณ์การหนีที่หาได้ยาก
อย่างไรก็ตาม
นักดาบอย่างเขาหรือจะยอมเสียโอกาสต่อสู้กับคนที่เก่งๆ
ลองประดาบกับคนๆนี้ซักดาบสองดาบจะเป็นอะไรไป
เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ไหวแล้วหนีก็ยังไม่สาย
เพิร์ลโฟกัสไปที่แอตลาสเพียงผู้เดียว
ดาบใหญ่ยาวที่ท่าทางหนักของเขาตั้วตระหง่านชี้ขึ้นฟ้า
ต้องถือด้วยสองมือถึงจะถือไหว แต่เขาไม่ได้แสดงท่าทีของความหนักเลยซักนิด
เพิร์ลตั้งท่ารับด้วยดาบที่อยู่มือขวาข้างที่ถนัด
ถึงขนาดดาบจะเล็กกว่ามาก เบากว่า แต่เขาก็มั่นใจถึงความแข็งแรงของมัยว่าไม่แพ้แน่ๆ
แอตลาสเปิดการต่อสู้ก่อนโดยวิ่งเข้ามาหาเพิร์ลตรงๆ
ง้างดาบไว้ข้างตัวพร้อมจะฟันทันทีที่ถึงตัว
ซึ่งเพิร์ลสามารถมองเห็นวิถีดาบของแอตลาสได้ ไม่นึกว่าจะทื่อๆตรงๆแบบนี้
เพิร์ลยกดาบขึ้นเพื่อที่จะกันวิถีดาบ ดาบของแอตลาสกระทบกับดาบของเพิร์ล
เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องกังวาลไปทั่ว มือของเพิร์ลต้านเอาไว้ไม่อยู่
ตัวเพิร์ลเซไปทางขวาสองสามก้าวจากแรงกระทบ
'รุนแรงมาก
รับเข้าไปเต็มๆมีหว้งตายในดาบเดียว นี่ขนาดดาบระดับนี้ยังกันไม่อยู่'
เพิร์ลคิดในใจ ทั้งที่มั่นใจในความแข็งแกร่งของดาบตัวเองขนาดนั้น
ในขณะที่แอตลาสถอยออกไปสองก้าว
'สามารถรับดาบที่ทุ่มสุดแรงได้เลยหรือเนี่ย
ไอ้เจ้านี้มันไม่ธรรมดา' แอตลาสคิดพร้อมกับถอยออกไป
และจังหะต่อมา
แอตลาสไม่รอช้าพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง คราวนี้เขาง้างดาบไว้เหนือหัว
จะฟันเข้าตรงๆที่กระโหลกของเพิร์ล
เพิร์ลเห็นดังนั้นจึงไม่รอช้า
การโจมตีของแอตลาสดูออกง่ายอย่างมาก การจะหลบไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย
เขาเอี้ยวตัวหลบไปทางซ้าย ไม่รีบการโจมตีของแอตลาสหลังจากได้รู้พลังของวิถีดาบ
ดาบของแอตลาสพลาดเป้าเหมือนจงใจ
ร่างของเพิร์ลอยู่ทางขวาของแอตลาส แอตลาสจึงดึงดาบที่ฟันพลาด
ฟันขึ้นไปทางขวาของตัวเอง แน่นอนว่าเพิร์ลมองวิถีดาบออก
เขาเอี้ยวตัวหลบโดยการถอยหลังหนึ่งก้าวมาอยู่ตรงหน้าแอตลาสอีกครั้ง
จังหวะต่อมาที่แอตลาสเห็นดังนั้นจึงฟันต่อมาที่เพิร์ลที่อยู่ด้านหน้า
แต่เพิร์ลหลบได้อีกครั้งด้วยการหมอบลง สุดท้ายแล้ว
ดาบของเพิร์ลได้ไปจ่ออยู่ที่คอของแอตลาส
แอตลาสไม่รอช้ายกเท้าขวาของตัวเองถีบเพิร์ลสุดแรง
กระเด็นไปไกล เพิร์ลกลิ้งบนพื้นอยู่สองสามตลบและหมอบลงกับพื้น
"ฝีมือไม่เลว"
แอตลาสเอ่ยชมเพิร์ล ข้อได้เปรียบของแอตลาสนั้นพละกำลังที่สูง
ดาบแต่ละดาบนั้นเต็มไปด้วยความรุนแรง ขอแค่โดนเต็มๆซักครั้ง
โอกาสที่จะฟื้นกำลังกลับมานั้นยากมาก
เพิร์ลไม่ได้ตอบแอตลาส
ลุกขึ้นมาตั้งท่าโจมตี ทีนี่แหละเขาจะบุกบ้าง
แล้วจะได้รู้กันเสียทีว่าใครจะต้องพ่ายแพ้
เพิร์ลแน่นิ่งไปซักครู่
หลับตาลงและทำสมาธิ จากนั้นหันปลายดาบไปที่คอของแอตลาส เตรียมจะโจมตี
เพิน์ลพุ่งเข้าหาแอตลาสด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน
มีเพียงเงาลางๆยังอยู่ที่เดิม
แต่ปลายดาบของเพิร์ลอยู่ห่างจากคอหอยแอตลาสไม่ถึงหนึ่งคืบ
แอตลาสไม่แพ้โดยง่าย
เขารู้ตัวก่อนที่จะถึงจุดตาย ปัดดาบของเพิร์ลออก แต่ว่าเพิร์ลคิดไว้อยู่แล้ว
เขาหมุนตัวกลับหลัง และหวดดาบเข้าฟันกลางท้องของแอตลาส
แต่แอตลาสเอาดาบป้องกันไว้ได้ แต่เพิร์ลยังไม่จบแค่ไหน
ระดมฟันเข้าใส่แอตลาสอย่างไม่บัันยะบัันยัง จนทำให้แอตลาสเป็นฝ่ายป้องกันเพียงอย่างเดียว
เกร้ง เกร้ง เกร้ง
เสียงดาบกระทบกันไม่หยุดหย่อน
แต่การต่อสู้นั้น ฝ่ายเพิร์ลเป็นฝ่ายได้เปรียบ
คอยโจมตีไปยังช่องว่างที่แอตลาสเบี่ยงดาบกันไม่ทัน แอตลาสเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ
และบาดเจ็บมากขึ้น ในขณะที่เพิร์ลยังคงโจมตีไม่หยุด
ในที่สุดแอตลาสมองเห็นจังหวะที่สามารถเอาดาบเข้าแทงตัวเพิร์ลได้
เขาไม่รอช้า ส่งแรงไปที่ดาบ
รับการโจมตีครั้งต่อปัดดาบเพิร์ลออกอย่างแรงจนเพิร์ลเสียหลัก
ดาบของแอตลาสก็พุ่งเป็นเส้นตรงไปยังเพิร์ล
ถึงเพิร์ลจะเสียหลัก
แต่นั้นเป็นเพียงเสี้ยววิ เพิร์ลตั้งตัวได้เร็ว และมองเห็นวิถีดาบของแอตลาส
เขาหลบได้อย่างฉิวเฉียด เอี้ยวตัวไปด้านซ้าย
และใช้ดาบของเขาฟันขึ้นด้านบนไปที่ดาบของแอตลาส
ดาบของแอตลาสหลุดออกจากมือ
กระเด็นออกไปข้างตัว ขณะนั้นเอง ดาบของเพิร์ลก็จ่ออยู่ที่คอของแอตลาสเรียบร้อย
รู้ผลแพ้ชนะ
จังหวะนั้นเอง
อยู่ๆก็เกิดสิ่งผิดปกติกับเพิร์ล เพิร์ลเห็นภาพซ้อนกับภาพที่เกิดขึ้นจริง
เป็นภาพที่แอตลาสและลูกน้องนอนจมกองเลือดอยู่ และเขาเองเป็นคนฆ่า
ส่งผลให้เพิร์ลปวดหัวอย่างฉุดไม่อยู่และเอามือข้างที่ว่างกุมหัวไว้
ภาพค่อยๆเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
เป็นภาพการตายของแอตลาสในท่าต่างๆ ซึ่งเขาเหมือนจะเคยเห็นภาพเหล่านี้มาแล้ว
"เจ้าชนะในศึกนี้
ข้ายอมแพ้อย่างไม่ติดใจ" แอตลาสกล่าว ทำให้เพิร์ลตั้งสติได้
และอาการปวดหัวก็หายไป
'เพิร์ลคนนี้ไม่ได้เก่งธรรมดา
แต่เก่งมาก อาจจะสามารถสู้กับจักรพรรดิแห่งดาบได้เลยทีเดียว'
แอตลาสคิดพร้อมกับยกย่อง อารมณ์โกรธในตอนแรกได้หายเป็นปลิดทิ้ง
แอตลาสเองก็เป็นนักดาบ การได้ประดาบกับยอดฝีมือ
ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีและเขายังเชื่อว่านักดาบมีฝีมือนั้นเป็นคนดีทุกคน
ลูกน้องของแอตลาสทั้งสองกำลังอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ลูกพี่ของเขาทีาฝีมือการประดาบอยู่ในระดับสูง ต้องมาแพ้ให้กับนักผจญภัยธรรมดาๆ
"มันไม่น่าจะเก่งขนาดนี้
เมื่อตอนนั้นยังกระจอกอยู่เลยแท้ๆ ถ้าไม่ได้โชคช่วย.... เวลาแค่นี้มันไม่น่าจะเก่งขึ้นขนาดนี้"
ลูกน้องของแอตลาสโวย โดยที่เขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง
"พอเถอะ ลูคัส
เจ้านี่มันเก่งจริง ข้ามองคนไม่ผิด เผลอๆอาจจะเก่งกว่าจักรพรรดิดาบเสียด้วยซ้ำไป
ไม่น่าเชื่อว่าจะมียอดฝีมือด้านดาบอยู่ที่นี่อีกคน"
แอตลาสกล่าวชมเพิร์ล
"แต่คนอย่างเจ้าไม่น่าจะโกหก
เรื่องราวทั้งหมดเป็นยังไงกันแน่"
เพิร์ลตกลงเล่าทุกอย่างที่เป็นความจริงที่เกิดขึ้นให้แอตลาสผัง
และแน่นอนว่าลูคัสรู้ดีว่านี่แหละความจริง
ลูคัสนั่งก้มหน้าระหว่างฟังเรื่องเล่าตลอดเวลา
"มันเป็นอย่างนี้นี่เองสินะ
เจ้า!ลูคัส กลับไปกิลด์ต้องสั่งสอนอะไรซักหน่อย
นิสัยอย่างนี้ไม่เคยสูญหายไปจริงๆ" แอตลาสหันไปตำหนิลูคัส
"แต่ว่าข้า..."
"กลับไปคุยกันที่กิลด์!" แอตลาสขัดคอไม่ให้ลูคัสได้พูดอะไรอีก
"แต่อย่างไรเจ้าก็ยังโกหกนะ
ตรงที่สู้กับลูคัสไม่ได้" แอตลาสสังเกตุเห็น แต่เพิร์ลก็ไม่ได้พูดอะไร
พอเห็นว่าพวกแอตลาสเป็นมิตร จึงเชิญพวกเขาเข้าไปในบ้าน
"วันนี้พวกเราต้องขอโทษด้วยจริงๆที่สร้างความเดือดร้อนให้คุณนะครับ
คุณเพิร์ล" ลูกน้องแอตลาสที่เอาแต่มองไม่พูดอะไรตั้งแต่เมื่อกี้นี่และ
ก็ปริปากพูดซักที
"อย่างไรก็เป็นเรื่องที่เข้าใจผิดกันแต่แรกแล้วครับ
ผมไม่ถือสาอะไร ถึงจะเป็นการเข้าใจผิดโดยจงใจก็ตาม"
"เอ่อ..ยังไงก็ต้องขอโทษแทนเจ้าลูคัสด้วยครับ"
เขาขอโทษโดยที่รู้ว่าเพิร์ลหมายถึงใคร
"ขออนุญาติแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะครับ
ผมชื่อแอนดรูวครับ ส่วนคนนั้นชื่อลูคัส ส่วนหัวหน้าชื่อแอตลาสอย่างที่บอกไป
พวกเรามาจากิลด์โจรแห่งขุนเขาครับ" แอนดรูวแนะนำตัวอย่างสุภาพ
"ถึงจะเป็นกิลด์โจร
แต่ข้าไม่ได้ทำอะไรเลวร้ายอย่างที่เจ้าคิด แค่ไม่ถูกกับเจ้าเมืองที่นี่เท่านั้น
ถึงได้ตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์ มีแต่เจ้าลูคัสที่ทำตัวมีปัญหานี่แหละ สมเป็นโจรจริงๆ
คราวนี้ข้าก็ย้งหลงกลมันอีก กลับไปจะเอาให้อ่วม" แอตลาสบ่นยาวๆตามนิสัยของเขา
ทำเอาลูคัสสดุ้งเลยทีเดียว
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกข้าขอกลับแล้วกัน
ขอโทษที่มารบกวน จะตอบแทนให้เจ้าก็แล้วกัน ขอให้แวะมารังของพวกเราซักครั้ง
นี่คือแผนที่มายังรังโจรขุนเขา" แอตลาสมอบแผนที่ให้เพิร์ล
เพิร์ลรับไว้ด้วยความยินดี ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่าเหตุการณ์วุ่นวายจะทำให้ได้เจอกับเพื่อนใหม่
เพิร์ลสำรวจดูแผนที่ไปยังรังโจรแห่งขุนเขา
เห็นว่าไม่ไกลจากที่นี่มากนัก เดินทางไม่ถึงหนึ่งวันก็ถึงแล้ว
แต่ว่ามันตั้งอยู่ในป่าที่มีปีศาจอาศัยชุกชุม
"ถ้าเมื่อไหร่ผมว่าง
ผมจะไปแน่นอน" เขาตอบด้วยความจริงใจ เพราะความจริงแล้ว
เขาก็อยากไปสัมผัสอะไรที่เป็นโลกใต้ดินบ้าง
"ข้าจะรอเจ้า
แล้วมาประดาบกันอีกครั้ง ข้าคงต้องขอตัวก่อน วันนี้เสียเวลามามากเกินพอแล้ว"
แอตลาสบอกลาเพิร์ลเชิงบ่นสมเป็นหัวหน้ากิลด์
พร้อมกับลากลูคัสกลับไปด้วยโดยการกระชากหลังคอ
"เจ็บนะลูกพี่
ไม่เห็นต้องรุนแรงเลย!" ลูคัสโอดครวญ
"หุบปาก!
ข้อบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้มีปัญหา" แอตลาสตระหวาดใส่ลูคัส และลากออกไป
"งั้นผมขอลานะครับ"
แอนดรูวบอกลาอย่างสุภาพและนามทั้งสองคนไป
"ลาก่อนครับ"
เพิร์ลบอกลาบ้าง ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นคนดี
ไม่ได้เลวร้ายอะไรอย่างที่เคยคิดในตอนแรกที่คิดว่าเป็นกลุ่มโจรที่สร้างความระรานไปทั่ว
'อ๊ะ มีภารกิจต้องทำ
คงต้องรีบหน่อยแล้ว เสียเวลาไปเยอะ'
คิดได้ดังนั้นเพิร์ลจึงเก็บข้าวของเตรียมตัวกันต่อ
แต่แล้วก็อดคิดไม่ได้ นึกถึงการต่อสู้กันครั้งล่าสุด
อาการปวดหัวที่เกิดขึ้นภาพซ้อนความตายที่เขาเห็น
เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขาจะหาคำตอบในภายหลัง
และอีกอย่างที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้เลย
คือการชนะการประดาบกับแอตลาส
ที่ลูคัสพูดนั้นจริงทีเดียวที่บอกว่าเพิร์ลไม่เก่งหากเทียบกับแอตลาส
เขาไม่ได้โกหกแอตลาสว่าสู้ลูคัสไม่ได้ เขาสู้ไม่ได้จริงๆ
การสู้ตอนนั้นหน้กหนามากสำหรับเขา เขาใช้ฝีมือเต็มที่แล้วแต่ก็สู้ไม่ได้
ชนะมาด้วยความบังเอิญ
ความน่าจะเป็นคือ
ฝีมือของแอตลาสเป็นรองลูคัสอย่างนั้นหรือ
แต่ว่าท่าทางของทั้งสองและลูคัสก็เกรงกลัวแอตลาสพอสมควน
ดังนั้นคงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่แอตลาสจะด้อยกว่าลูคัส
แอตลาสก็ไม่ใช่มือสมัครเล่น
อันนี้เขามั่นใจ ถึงขนาดเป็นปฏิปักษ์กับเจ้าเมือง และเป็นหัวหน้าโจรขุนเขา
ฝีมือต้องไม่ธรรมดา
งั้นก็หมายความว่าเขาเก่งขึ้น?
แล้วเขาเก่งขึ้นมาขนาดนี้ได้ยังไง
ในเวลาไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ
-จบบท1-
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น