"........"
ผมตื่นมาท่ามกลางความมืดมิด
ทัศนวิสัยน์โดยรอบย้อมไปด้วยสีดำมืด ไม่สามารถมองอะไรเห็นซักอย่าง
แม้แต่ร่างกายของตัวเอง
ผมลองใช้มือสำรวจร่างกายพบว่าเปลือยเปล่า
ไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว แต่โชคยังดีที่อวัยวะของผมยังครบถ้วนสมบูรณ์
หวังว่านะ
พื้นที่มองไม่เห็นสามารถยืนได้อย่างเต็มเท้า
พยายามเดินไปเดินมาซักพักก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยซักนิด
'ที่นี่คือที่ไหน
แล้วเราจะออกจากที่นี่ได้ยังไง'
ผมคิดอย่างใจเย็นที่สุด
ไม่พยายามนึกถึงอะไรทั้งนั้น เพราะพาลจะทุกข์ใจเสียเปล่าๆ
ปัญหาที่อยู่ตรงหน้านี้ต้องได้รับการแก้ไขเสียก่อนที่จะไปมองหาอนาคต
ไม่งั้นจะตื่นตนกจนไม่สามารถทำอะไรได้
ผมลองทั้งกระโดด
ทั้งวิ่งตรงไปเรื่อยๆ หรือแม้แต่นั่งหรือนอน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้ง
ทุกอย่างยังดำมืดสนิท และไม่มีอะไรเลยจริงๆ
ผมพยายามครุ่นคิดว่าเรามาที่นี่ได้อย่างไร
ครั้งสุดท้ายที่จำความได้คือตอนไหน และกำลังทำอะไรอยู่
'อ๊ะ ตอนนั้น!!'
ความทรงจำที่แล่นเข้ามาในหัว
จำได้แต่เพียงว่า ผมนอนจมกองเลือดอยู่ที่ไหนซักแห่ง
ศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าที่จำหน้าไม่ได้ ใช้อะไรบางอย่างแทงเข้ามาที่ตัวผม
และนั่นคือทั้งหมดที่จำได้
'หมายความว่า
เราตายแล้ว!?'
คิดได้แบบนี้คงจะไม่ผิดอะไร
งั้นหรอกเรอะ ที่นี่ก็คือนรกสินะ โลกหลังความตายที่ยังเป็นปริศนาว่าเป็นแบบไหน
คนที่คิดว่ามันจะเป็นอย่างโง้นอย่างงี้คงจะผิดหวังไม่น้อย
เพราะมันเป็นเพียงโลกที่มีแต่ความมืดมิด ความมืดตลอดกาล
ทันใดนั้นเอง
มีอะไรบางอย่างปรากฎขึ้นมาอยู่ตรงหน้า ตัวอักษรที่เข้าใจได้ ส่องสว่างสีแดง
แต่ก็อ่านได้ชัดเจน เป็นตัวเลขเรียงกันสามตัวว่า "157"
'157?!
หมายความว่าอะไร?'
ครุ่นคิดอยู่ซักพัก
ข้อความก็เปลี่ยนใหม่เป็นตัวอักษรที่เป็นภาษา ข้อความนั้นอ่านว่า
"เจ้ายังต้องการจะไปต่อหรือไม่"
'ไปต่อ?'
ไปต่อ ไปต่อที่ไหน
โลกหลังความตายมีที่ที่ต้องไปต่อด้วยอย่างงั้นหรือ
157ที่ว่านั้นคืออะไรเราก็ยังไม่รู้เลย
ผมมองไปรอบๆ
ที่เห็นมีเพียงข้อความที่ส่องแสงสีแดงฉานอยู่ตรงหน้าเท่านั้น
นอกนั้นก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไร มีแต่ความมืด
"ผมต้องการจะไปต่อ"
ไม่แน่ใจว่าจะต้องตอบยังไง
ผมก็เลยเปล่งเสียงออกไป น่าแปลกที่เปล่งเสียงออกไปได้ หูของผมยังได้ยินเสียงชัดเจน
เหตุผลที่ต้องการจะไปต่อนั้นง่ายมาก
ผมไม่อยากจะอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล
ไม่มีอะไร
ไม่มีซักอย่าง มีเพียงความมืด ไม่ใช่โลกที่น่าอยู่ซักเท่าไหร่
อย่างน้อยๆถ้าไปต่อแล้วเจออะไรที่ต่างไปจากความมืดตลอดกาลนี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว
หลังจากที่ตอบคำถามนั้นไป
ตัวอักษรสีแดงที่เคยอยู่ตรงหน้า บัดนี้แสงเปลี่ยนเป็นสีขาว ส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ
แสงจำนวนมากสาดส่องมาจนลืมตาไม่ได้
ภายใต้เปลือกตาก็สามารถรู้ได้ว่าโลกนี้ได้สว่างขึ้นมาแล้ว
แต่แล้วสติผมก็หลุดลอยไปอีกครั้ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น