เพิร์ลล้มตัวลงนอนบนรถม้าที่เขาจ้างเพื่อดินทางไปเมืองแอสดีเซีย
ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้เมื่อเช้ากับแอตลาส
ทำให้เขาฟุบหลับลงแทบจะทันทีหลังจากรถม้าออกเดินทาง
ความฝันของเพิร์ลสมจริงมากเกินไป
ในความฝันเพิร์ลกำลังต่อสู้กับคนๆนึงที่ท่าทางจะเป็นนักดาบมีฝีมือดี
ชุดที่ใส่เป็นชุดหนังพิเศษทำจากหนังมังกร มีความแข็งแรงสูง แต่เบามาก
เหมาะกับนักดาบที่ต้องการความเร็ว
และมีการป้องกันสูงที่มาเสริมจุดด้อยของนักดาบที่เน้นความเร็ว
เรียกได้ว่าเป็นชุดที่สมบูรณ์แบบ
ดาบของเขาทำมาจากแร่พิเศษที่หาได้ยาก
ถูกตีขึ้นด้วยช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดในทวีปนอร์ส
ความแข็งแกร่งและสง่างามของดาบเล่มนี้ ผสมกันได้อย่างลงตัว
ส่วนเพิร์ลนัันใช้เพียงดาบระดับกลาง
หากเทียบกับดาบของคู่ค่อสู้แล้วเหมือนเป็นเพียงดาบของเล่น
แต่ก็ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้แล้วในเมืองนี้
และดาบเล่มนี้ก็เป็นดาบที่เขากำลังใช้อยู่ในปัจจุบัน
ชุดที่เพิร์ลใส่เป็นชุดเดียวกับที่ใส่อยู่ตอนนี้
ซึ่งเป็นชุดกันหนาว จากการเดินทางไปเมืองแอสดีเซีย
เหตุการณ์ในความฝันนั้นสมจริงมาก
และเหตุการณ์นี้เหมือนเพิร์ลจะเคยผ่านมันมาแล้ว
แต่เขาจำไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน
แต่เขามั่นใจว่าเคยประดาบกับคนๆนี้มาก่อน
วิถีดาบของนักรบคนนี้ช่างคุ้นเคยเสียจริงๆ
"ว่าไงเพิร์ลจำชั้นได้หรือเปล่า"
เสียงของนักรบเปล่งออกมา เขาที่เป็นผู้มองนั้นได้ยินอย่างชัดเจน
"แน่นอน นายคือ
ไดมอนด์ จักพรรดิดาบ ทำไมชั้นจะไม่รู้"
เพิร์ลในความฝันพุ่งเข้าหาไดมอนด์อย่างไม่รอช้า
เมื่อเขาสังเกตุเห็นช่องว่างที่ศัตรูเผยออกมา
เคร้ง!
เสียงเหล็กกระทบกันของดาบทั้งสองฝ่ายดังก้องกังวาน
ไดมอนด์มองออกว่าเพิร์ลจะทำอะไร
เขาปัดการโจมตีของเพิร์ล และสวนกลับด้วยมือซ้ายที่ว่างอยู่
ออกหมัดเข้าหาท้องของเพิร์ล
แต่เพิร์ลกระโดดถอยหลังเสียก่อน
ถือว่าหลับอย่างฉิวเฉียด และกลับไปตั้งหลักอีกครั้ง
"นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว
เพิร์ล นายจะวนเวียนมาให้ชั้นฆ่าอีกกี่รอบ? หึหึหึ"
ไดมอนด์พูดบางอย่างที่เพิร์ล(ผู้มอง)ไม่เข้าใจ
"จนกว่านายจะตาย"
เพิร์ลพุ่งเข้าไปหาไดมอนด์อีกครั้ง
"ไม่ได้เข้าใจอะไรเลย
นายต่างหากที่ต้องตาย" พุ่งตัวไปหาเพิร์ล
ในขณะที่ดาบทั้งสองกำลังจะกระทบกัน
เพิร์ลเห็นแววตาของไดมอนด์ ไดมอนด์กำลังกังวลอะไรบางอย่าง
เขาไม่แน่ใจว่าจักพรรดิดาบจะมีอะไรให้กังวล
อย่างไรก็ตาม
ดาบของเพิร์ลมาถึงขีดจำกัด ด้วยระดับดาบที่ต่างกันเกินไป ดาบของเพิร์ลแตกร้าว
และหักในที่สุด
ดาบของไดมอนด์จ่ออยู่ที่คอของเพิร์ล
"เมื่อไหร่นายจะตัดใจซะที
ยอมรับความจริงซะ" ไดมอนด์บอกเพิร์ล
"ฆ่าฉันไปก็เท่านั้น
ฉันจะกลับมาแก้แค้นแกใหม่"
เพิร์ลตอบอย่างไม่กลัวตาย
ทำให้ไดมอนด์โกรธมาก
"หุบปากซะ!"
ไดมอนด์ออกแรงส่งดาบฝังเข้าไปในคอของเพิร์ล
ภาพก็ตัดไป...
"!!!!"
เพิร์ลสะดุ้งตื่น เหงื่อไหลโชกทัังตัว เพิร์ลตื่นตลึงกับความฝันที่ฝันไป
เขาถูกฆ่าโดยจักพรรดิดาบ
เรื่องสงสัยเกิดขึ้นมากมาย
ทั้งจักพรรดิดาบทำไมต้องจ้องเอาชีวิตเขา ประโยคที่สนทนากันนั้นเพิร์ลไม่เข้าใจเลย
คนคุมม้าที่เข้าจ้างวานมาก็ดังขึ้น
ทำให้เพิร์ลหยุดความคิดฟุ้งซ้านไปได้
"คุณลูกค้าครับ
เราจะพักกันที่นี้จุดพักระหว่างไปเมืองทางเหนือ"
คุณลุงเจ้าของรถม้าบอกด้วยความจริงใจ
เพราะการเดินทางในตอนกลางคืนนั้นอันตรายอย่างมาก
แต่เจ้าเมืองของเกรเฟเทียมองเห็นความสำคัญตรงนี้
จึงสร้างจุดพักไว้ เพื่อให้การเดินทางระหว่างไปกลับเมืองแอสดีเซียมีความปลอดภัย
โดยจุดพักนี้มีทหารคอยเฝ้ายามตลอดเวลา ดังนั้นจึงวางใจได้
จุดพักนี้เป็นเสมือนหมู่บ้านเล็กๆมีอาคารเพียงไม่กี่หลัง
มีร้านเปิดขายของจำเป็นทั้วๆไป อย่างน้ำยารักษาชีวิต
หรืออาวุธที่ใช้แก้ขัดไปก่อนในกรณีที่อาวุธหลักใช้การไม่ได้
มีโรงแรมตั้งอยู่ใกล้ๆกับที่ัพักรถม้า และเพิร์ลจะนอนที่นั่นคืนนี้
เนื่องจากเพิร์ลนอนหลับมาแล้วบนรถม้าจึงไม่ได้เพลียอะไรมากนัก
เขาเดินดูร้านค้าต่างๆซักพัก ก็กลับมาที่บาร์ในอาคารโรงแรม
ซึ่งเป็นศูนย์รวมของนักเดินทางในจุดพักนี้
เขาคิดว่าจะลองหาข้อมูลเกี่ยวกับเมืองแอสดีเซียดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"น้องชายเป็นคนรับภารกิจนั้นมางั้นเหรอ"
ในที่สุดเพิร์ลก็ถามถูกคนเสียที หลังจากถามคนนั้นคนนี้มาหลายคน
"ใช่ครับ
เห็นว่าภารกิจนี้ได้เงินเยอะดี และศัตรูเป็นเพียงก๊อบลิน ไม่น่าจะยาก
ถึงจะบอกว่าเป็นระดับA ก็ตาม"
เพิร์ลตอบเขาไป ใช่ก๊อบลินเป็นเพียบปีศาจที่อ่อนแอตัวนึง
เขาเคยสู้กับก๊อบลินมามากแล้ว ดังนั้นเรียกได้ว่าสบาย และอีกอย่างที่มันเผ็นระดับ A เพราะก๊อบลินมักจะอยู่กับเป็นฝูง
ดังนั้นปัญหาจะอยู่ที่จำนวน แต่ก็แก้ไขได้ด้วยเวลา
เขาจึงวางแผนจะมาที่นี่หนึ่งถึงสองอาทิตย์
ชายคนนั้นอึ้งไปซักพัก
ไม่นึกว่าจะมีคนรับภารกิจที่อันตรายแบบนี้มา
"นี่น้องชาย
ฟังนะ ที่เขาเขียนเป็นภารกิจระดับ A
นั้นโกหก เพราะความจริงนี่มันเป็นภารกิจระดับ S ต่างหาก"
ชายคนนั้นบอกความจริงให้เพิร์ลฟัง
"หมายความว่ายังไงครับ"
เพิร์ลไม่เข้าใจ เพราะจากที่เพิร์ลคิดก็ไม่ได้ยากถึงขนาดเป็นภารกิจระดับAด้วยซ้ำ
"คืออย่างงี้
พี่รู้จักกับเจ้าของภารกิจเป็นการส่วนตัวน่ะ
ท่านเป็นคนที่ใจดีมากในเมืองแอสดีเซีย
และเรื่องของเรื่องคือ ที่เขาให้สมาคมกิลด์ประกาศว่าเป็นระดับA
นั้นเพราะกลัวจะไม่มีคนมาทำภารกิจนี้น่ะสิ"
ชายคนนี้อธิบายยาว
แต่เพิร์ลก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่า จะทำอย่างนั้นไปทำไม
"เมื่อประมาณเดือนก่อน
ก๊อบลินแถวๆเมืองนั้นได้แข็งแกร่งขึ้นอย่างประหลาด
ชาวเมืองที่แข็งแกร่งที่สุดยังต่อสู้ได้อย่างลำบาก
ก๊อบลินพวกนี้มาบุกเมืองและปล้นอยู่บ่อยๆ"
เขาอธิบายต่อ
"แต่ว่าพวกเราก็ไม่อยากส่งเรื่องไปให้สมาคมกิลด์จัดหาคนมาจัดการ
เพราะนี่เป็นปัญหาของพวกเรา"
"อ้าว
แล้วที่ผมได้ภารกิจนี่มาจากสมาคมกิลด์ได้ยังไง"
เพิร์ลขัดเมื่อพบว่าขัดแย้งกับความจริงของเขา
"พี่ยังพูดไม่จบ
ชาวเมืองอย่างพวกเราก็สามารถจัดการกับปัญหาตรงนี้ได้
การป้องกันอะไรก็ต้องจัดทำให้มันมีประสิทธิภาพมากขึ้น ทุกอย่างกำลังไปได้ดี
แต่ปัญหาก็เกิด เพราะว่าพวกก๊อบลินนั้นจับตัวลูกสาวของเจ้านายของพี่ไป"
"หา
ว่ายังไงนะ!" เพิร์ลตกใจ กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปเสียแล้ว
เพราะว่าภารกิจของเขาที่เข้าใจนั้นไม่ง่ายอีกแล้ว
และต้องเร่งรีบด้วยเพราะมีคนที่ต้องไปช่วย
"การจะจัดการกับพวกก๊อบลินนี้จากการประเมินของหน่วยทหารของเมืองเรานั้นต้องใช้คนเยอะมากในการถล่มรังของมัน
ซึ่งทางเราได้ส่งเรื่องไปยังเมืองหลวงแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ช่วย โดยให้เหตุผลว่า
จะให้ยกกองทัพไปเพื่อช่วยชีวิตคนที่ไม่สำคัญคนๆเดียวได้ยังไง และพวกเขาก็ไม่ติดต่อมาอีก"
"เจ้านายพี่ก็เลยส่งเป็นภารกิจแทน
โดยให้เงินรางวัลสูงมากๆ เพื่อดึงดูดให้นักผจญภัยมาเข้าร่วมเยอะๆ แต่มันก็ยังไม่พอ
เจ้านายจึงส่งพี่มาอีกหนึ่งแรงเพื่อหาคนมาร่วมให้ได้มากที่สุด"
ในใจของเพิร์ลนั้นเขาอยากจะทิ้งภารกิจนี้ไว้และหนีกลับบ้าน
เพราะมันยากเกินไป ก๊อบลินแข็งแกร่งขึ้น แถมยังต้องช่วยคนอีก
การจะช่วยคนที่ถูกก๊อบลินจับตัวไปนั้น จะต้องถล่มรังของพวกมัน
เพราะไม่สามารถลักลอบเข้าไปได้ ด้วยจำนวนที่เยอะมาก ซึ่งเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมค่าตอบแทนถึงได้สูงขนาดนี้
สูงกว่าภารกิจระดับSเสียอีก
การจะถล่มรังก๊อบลินนั้นไม่จำเป็นต้องใช้คนมาก
เขาคนเดียวก็สามารถถล่มรังก๊อบบลินได้ แต่นั่นมันก็ที่เขาเข้าใจ
จากการบอกเล่าของชายคนนี้ รังก๊อบลินนี้ต้องใช้คนเป็นกองทัพจึงจะถล่มได้
แต่ว่าเขารับภารกิจมาแล้ว
และมีคนต้องไปช่วย ยังไงเขาก็หนีไม่ได้ เพราะถ้าเขาหนี
เขาจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่ๆ
"พี่เข้าใจนะ
ถ้าน้องชายจะถอนตัวกลับไปตอนนี้" เขาพูดอย่างเห็นใจ
ไม่ได้โกรธหรือว่าอะไรเพิร์ลเลยถ้าเพิร์ลจะหนีไปจริงๆ
เขารู้ว่าใครๆก็รักชีวิตของตัวเอง
"ไม่เป็นไรครับ
ผมจะทำภารกิจนี้ต่อ เพราะผมรับภารกิจมาแล้ว และมีคนรอให้ผมเข้าไปช่วยอยู่
ผมหนีไม่ได้ครับ" เพิร์ลตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
แม้จะกังวลอยู่บ้าง แอตลาสบอกเขาว่าเขาเก่งพอๆกับจักพรรดิดาบ
และจักพรรดิดาบคนเดียวนั้นถูกยกย่องให้เหมือนเปรียบเสมือนกองทัพหนึ่งกองทัพ
ดังนั้นเขาถือว่านี้เป็นการพิสูจน์ตัวเองด้วย
ชายคนนั้นมองเพิร์ลด้วยความประหลาดใจอย่างมาก
เขารู้สึกประทับใจเพิร์ล แต่ถึงอย่างนั้น คนๆเดียวไม่น่าจะทำอะไรรังก๊อบลินได้
"ถ้าอย่างนั้นน้องชายเอานี่ไป
แผนที่ไปบ้านของเจ้านายพี่ ไปคุยกับท่านเสียก่อนที่จะเริ่มภารกิจ
ส่วนพี่จะเข้าเมืองหลวง ไปหาคนมาเพิ่ม
เพราะพี่ไม่คิดว่าน้องคนเดียวจะทำอะไรได้" เพิร์ลเข้าใจที่เขาจะพูดอย่างนั้น
เพิร์ลไม่ได้ว่าอะไรและรับแผนที่จากชายคนนั้น เก็บไว้อย่างดี
"นี่เป็นข้อมูลของก๊อบลินชนิดใหม่นี้"
โชคดีจริงๆที่เพิร์ลมาเจอชายคนนี้ซึ่งเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับภารกิจโดยตรง
เพิร์ลรับข้อมูลนั้นมา
"ขอบคุณมากครับ
พี่ชื่อว่าอะไร" เพิร์ลนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่อเลย
"ซิลเวอร์ครับ
ซิลเวอร์แห่งคฤหาสก์ซินแวร์" เขาตอบอย่างสุภาพ
"ครับ
ผมเพิร์ลครับ นักผจญภัยอิสระ" เพิร์ลแนะนำต้วบ้าง
"ขอบคุณที่รับภารกิจนี้จริงๆครับเพิร์ล"
เขากล่าวขอบคุณเพิร์ลอีกครั้ง
"ถ้างั้นผมขอตัวนะครับ"
เขาบอกลาซิลเวอร์กลับขึ้นห้อง เพราะเขาจะศึกษาก๊อบลินพวกนี้อย่างละเอียด
"โชคดีครับ เพิร์ล งานนี้อันตรายมาก อาจจะถึงชีวิตของเพิร์ลได้"
ซิลเวอร์บอกเพิร์ลด้วยความเป็นห่วง
"ผมไม่ตายง่ายๆหรอกครับ" เพิร์ลตอบ เขาไม่คิดจะไม่ตายในเร็ววันนี้แน่นอน
เขายังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่อีกเยอะ
คำพูดของซิลเวอร์
ทำให้เขานึกถึงไดมอนด์ ที่เขาฝันเห็นเมื่อตอนบ่าย
'จักพรรดิดาบนั้นก็จะเอาชีวิตเราเหมือนกัน' เพิร์ลคิดอย่างกังวล
-จบบท2 -
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น